Ton Henzen

...Ondertoon

  • Vergroot lettergrootte
  • Standaard lettergrootte
  • Verklein lettergrootte
Fout
  • Fout bij laden feed data.

Witte ballon

E-mailadres Afdrukken
De gedachten aan Nederland-Rusland en aan de Oranjegekte zaterdagavond op de Wheem waren vanmiddag ver weg. In het kerkje van IJhorst hingen witte ballonnen bijna roerloos onder de grijze binten, vastgebonden aan de rieten stoelen. 53 Witte ballonnen, net zoveel als de jaren dat Willem Bekius, docent aan Hogeschool Windesheim en begeleider van stagiaires van de Meppeler Courant, had geleefd.

Zijn vrouw Greetje Bijma zong hartverscheurend mooi. Zoumana Diarra speelde op een Afrikaans snareninstrument , de kora, melancholische melodie├źn. In een gedicht van Bert Schierbeek dat werd gedeclameerd, staat de vraag centraal wat de dode eigenlijk ziet. Het omhulsel van Willem lag in een eenvoudige houten kist. Potten lavendel eromheen. Klaas Hoek begeleidde Greetje, Jasper van `t Hof speelde piano.
Het laatste lied Bird Alone bracht Greetje met zoveel overtuigingskracht. Je zag de leeuwerik hoger en hoger vliegen om in de buurt van Willem te komen. Greetje praat met haar stem en met haar gezicht, een mimiek zo levendig alsof ze steeds in een andere gedaante tussen de coulissen van haar gezicht verschijnt. Het is alsof je vanuit een rijdende trein landschappen aan je voorbij ziet komen. De toonhoogten in haar stem vormden een denkbeeldige ladder: ze klom en klom. Zo dichtbij was ze bij haar Willem dat het leek alsof ze even uit de kerk zweefde om bij hem te zijn.

De aanwezigen liepen achter de baar aan naar de begraafplaats in de Wijk. De contrasten waren groot, maar eigenlijk ook weer niet. Ook de dood past in het landschap, in het Reestdal. Op het kerkhofje bij de kerk van IJhorst liggen bemanningsleden van de Royal Air Force begraven, althans hun gedenkstenen liggen daar. Misschien zijn ze herbegraven. Ze kwamen tijdens een nachtelijke vlucht in december 1942 om het leven.

Na de kerkdienst liepen we over het fietspad richting begraafplaats. Op de weilanden renden twee merries met hun veulen de benen uit hun gespierde billen. De veulens weken niet van de zijde van hun moeder. Zoon Doeke liep naast Greetje. Even verderop staarden twee Friese paarden naar de stoet. Ze hielden hun hoofden zo mooi stil, met geloken ogen.
Aan de andere kant van de weg inspecteerde een gracieus bewegende ooievaar, wat een vertraagde opname leek, op het gemaaide land of er nog iets van haar gading te vinden was.
Bij het graf van Willem werden de witte ballonnen opgelaten. Het was een ontspannen moment. Passend bij het leven van Willem Bekius wiens levenslust, humor en onbegrensde liefde voor Greetje en zijn kinderen werden beklemtoond.

Op de omslag van de liturgie prijkt een portret van Willem. Hij heeft vijf jaar lang geknokt. Dat is hem aan te zien. Met het magere lijf van hem was hij bij zijn graf in een belendende boom geklommen. Een van de ballonnen bleef steken in de kroon. Ik vermoed dat Willem met een brede grijns die arme eenzame witte ballon bij het touwtje had gegrepen en hem op aarde hield. Dat zou hij zelf ook het liefst hebben gewild.